نيست و يا اينكه احتياط كرده بگويد ، چرا در عبادت قصد وجه لازم است و برود دنبال فحص يعنى اجتهاد و تقليد ؟ چنين كسى بايد اصالة الاحتياط را جارى كند . جناب شيخ شما كه در باب اجزاء و شرايط برائتى هستيد ، چطور در اينجا احتياطى شديد ؟ بله ، در اينجا مىگوييم اگر كسى شك بكند وظيفه‌اش عمل به احتياط است و لو در ساير جاها برائتى باشم . چرا ؟ زيرا برخى از شرطها هست كه در مأمور به اخذ شده و لكن برخى از شرطها به حكم عقل بعد الامر توليد شده‌اند ، حال : آنجا كه گفتم اگر در شرط شك كرديم بايد برائت جارى كنيم منظورمان شرطهايى بود كه در مأمور به اخذ شده‌اند . فى المثل : 1 - اگر شك كردى كه قبله در نماز شرط است يا نه ؟ برائت جارى كن . 2 - اگر شك كردى كه ستر عورت در نماز شرط است يا نه ؟ برائت جارى كن . امّا در اينجا كه مىگوييم اگر شك كردى احتياط كن منظورم آن شرطهاى بعد الامر است كه از ناحيه حكم عقل صادر شده است ، فى المثل : 1 - اگر شك كردى كه نيت و يا تشكيلات نيت شرط عمل عبادى است يا نه ؟ بايد احتياط كنى . چرا ؟ زيرا اگر در انجام نيت احتياط نكنى از اوّل تا به انتهاى عمل نگران خواهى بود كه آيا اطاعت مولى كردم يا نه ؟ و لذا مادامىكه انسان يقين به اطاعت حاصل نكند نبايد احتياط را از دست بدهد . جناب شيخ حكم منصفانه در اينجا چيست ؟ اين است كه بگوييم : احتياط مستحب اين است كه : مكلّف ابتداء اقدام به احتياط يعنى انجام عمل از روى احتياط نكند ، بلكه ابتدا به دنبال فحص يعنى اجتهاد و تقليد برود . چرا جناب شيخ ، منشأ اين حرف شما چيست ؟ زيرا فتواى مشهور ميان علماى ما اين است كه : انسان قبل از اجتهاد و تقليد ، احتياط نكند علاوه بر اين شهرت از علماى معقول يعنى متكلمين نقل اجماع شده است بر اينكه مكلّف با نيت كامل يعنى با قصد وجه انجام دهد و نه با احتمال وجه ، چنان كه علماى منقول نيز از جمله سيد رضى و سيد مرتضى در علم فقه و اصول ادعاى اجماع كرده‌اند بر اينكه مكلّف بايد به دنبال اجتهاد و تقليد رفته و عمل را با قصد وجه انجام دهد .